Minnets sanna rum

2020 Minnets sanna rum / the true space of memories

Photo and photocollage,

cut outs on transpararent foil on paper, and digital collage.

DE werkelijkheid (scroll for english)

Een grijze dag (een van de vele), op bezoek bij mijn ouders, ging ik er even op uit met camera en geluidsopname apparatuur. Ik liep van mijn ouders’ huis naar de stolpboerderij waar ik opgroeide, buiten het dorp. Er gaat een lange grijze, rechte praktische verkavelingsweg naar toe. Water aan beide kanten, daarna dikke zwarte omgewoelde klei. De kerklok, de trein van en naar. Een fuut of meerkoet in de smalle slootjes die een funktionele bocht maken. Of gewoon ophouden waar nodig. En dan uiteindelijk de klucht op, van de lage slootjes naar de hogergelegen ringvaart, omschouderd door de dijken. Daar aan de overkant van de vaart, wat lager gelegen, is de boerderij, met haar enorme pyramidevormige rieten dak die uitsteekt boven de dijk. Oermoeder stolp.

Ik kijk naar links. De brug een eind verderop, voorbij de molen, ga ik niet over. Ik zou op tijd terug zijn voor de koffie.

Ik loop terug langs de practische weg. Ik kijk, luister, zie, film, zoom in, kijk naar beneden, kijk omhoog. De grijsnuances beginnen hun diepte te tonen. Er zit wat in, hier in dit landschap. Ik zie met hulp van ogen die Tarkovskyfilms hebben gezien.

Dan komt de auto, mijn zus toetert vet en lacht: waar was je nou; pa en ma werden ongerust!

The other reality

One grey day (out of many) when I visited my parents I went out for a short walk with my camera and soundrecorder. From my parents' current house I took the road that leads to the farmhouse where I was born, which is located outside the village.

This agricultural road is long, grey, straight and practical. Water on the sides, and then thick black churned up clay. The churchbells behind me, the train to en fro. Waterbirds in the ditches, straight lined ditches, with convenient curves, and a sudden end where necessary. Then upwards, from the low leveled ditches, via the slope, to the higher situated canal, shoulderd by dikes. And there it is, on the other side of the canal;  the old farmhouse, lower, but with its huge pyramid shaped thatched roof sticking up from behind the dike. Ancestral motherroof.

I look to the left. The footbridge, past the windmill, is a bit too far away, I won’t cross is. I wouldn’t make it in time for coffee if I did.

I’m walking back, listening, taking pictures, recording. I’m  zooming in en out, looking up and down. The greyscales show their depth and varieties. There’s something here, in this landscape. I see with eyes that have seen Tarkovskij movies.

A car stops, my sister honks loudly and laughs: ”Where were you, mum and dad were worried”.